Nu ik zelf mama ben…

Sinds 2008 ben ik, Lavinia Schenkhuizen (31 jaar) werkzaam bij Stichting Safe School. Ik heb alle programma’s mogen meedraaien totdat ik vorig jaar in verwachting raakte. Na een prettige zwangerschap van 42 weken werd ik op 4 juli dan eindelijk mama van Jayen Jose da Silva. Dit fantastische kroelkippie is nu 8 maanden oud en is heerlijk op ontdekkingsreis.

Vorige week was het dan weer zover en mocht ik mij aansluiten bij de rest van mijn familie. Want zo voelt Safe School inmiddels voor mij. Een divers team met verschillende achtergronden en disciplines en samen zorgen wij voor een fijne samenwerkingssfeer. Een plek waar ik mijn passie kan uitvoeren als danseres en een steentje kan bijdragen om veiligheid te creëren op zoveel mogelijk scholen. Om te durven zijn wie je werkelijk bent. Dit laatste klinkt heel makkelijk, maar elk programma zie ik weer als een uitdaging.

WorkshopLavinia

Net als elke ouder, gun je het beste voor je kind. Maar zelfs als ouder hebben we niet altijd door wat er speelt in deze onschuldige, jonge koppies. Dat werd me duidelijk gemaakt tijdens één van mijn Safe Talks op het AOC in Enschede afgelopen week. Een veilig gesprek dat ik samen met de klas creëer door respect, vertrouwen en veiligheid voorop te stellen. Door mijn kwetsbare kant te laten zien, durven ook de kinderen langzaam hun maskertjes te laten vallen en realiseren ze zich (hoe erg het ook is) dat ze niet de enige zijn met een probleem thuis of op school. Ik hoor de meest verschrikkelijke dingen uiteenlopend van mishandeling, zwaar gepest worden, gescheiden ouders tot kinderen die eindigen in een pleeggezin om wat voor reden dan ook.

WorkshopLavinia2

Nu ik zelf moeder ben, beleef ik het allemaal nog intenser en lijk ik de kinderen beter te begrijpen. Wat vaak al genoeg is voor deze kinderen is een warme knuffel en een luisterend oor. En het is aan de ouders / leerkrachten / klasgenootjes om oprecht te (willen) luisteren en er daadwerkelijk ook iets mee te doen. Ik vind het namelijk telkens zo treurig om te zien dat de kinderen vaak de dupe zijn van het gedrag van de ouders. Hoe je het wendt of keert het geeft uiteindelijk een negatieve twist aan het kind. Met soms heftige gevolgen van dien. Het mooiste van ons programma vind ik om te zien dat kinderen na een hoop tranen weer vaak opgelucht kunnen ademhalen en lachen. Dat ze inzien niet alleen of anders te zijn. Dat ze zichzelf durven te zijn. En gewoon kind kunnen zijn.

Ik ben zo ongelooflijk trots om deel te zijn van Safe School en ik hoop dit nog jaren te kunnen voortzetten. Elke school zou verplicht een programma moeten afnemen. En een Safe Talk zou standaard een schoolvak moeten worden. Wat ik Jayen wil beloven is dat ik mijn uiterste best zal doen om hem een veilige thuisbasis te geven en ik wil hem als mama meegeven om te geloven in zichzelf. Want uiteindelijk het mooiste wat je kunt worden is jezelf!

By | 2016-03-07T21:05:41+00:00 maart 7th, 2016|Nieuws|